#μαντινάδες

Αν με δεις σαν τον τρωζόκερά μου να πηγαίνω,στον έρωτα σου έσφαλα,και το καταλαβαίνω.

Μπροστά περνάς και πίσω σου,μοσχοβολάνε όλα,ξεχνώ τα πάθη του σεβντά,και πάνε στη καλιώρα.

Βασανισμός ανείπωτος,του χωρισμού τ’ αντίο,κλάμα, καημό και οδυρμό,σέρνω και για τους δύο.

Πάνω σου ανεξίτηλος,θα μείνω μες στον χρόνο,ότι χαρά κι αν ακουμπάς,να στη γεμίζω πόνο.

Μέρα που είναι σήμερο,τ’ Αγίου Φανουρίου,εύχομαι την φανέρωση,να βρείτε του Αγίου.

Αφήσαμε έναν έρωτα,κάποτε εμείς, Αλέξη,γύρνα και πάρε με αγκαλιά,χωρίς να πούμε λέξη.

Ξάφνου αστράφτει που ’λιάζε,συννέφιασε στην ώρα,είπα τον πόνο τ’ουρανού,και το βγάλε σε μπόρα.

Κοιτώ σκιές που μοιάζουνελιγάκι στη δική σου,να ξεχαστώ πως ήμουναένα λεπτό μαζί σου.

Πειράγματα που κάνει ο νους,κάθε φορά που κλαίω,θαρρώ πως είσαι δίπλα μου,τον πόνο μου σου λέω.

Μες στα νερά τ’ Αχέροντα,με Χάρο για βαρκάρη,μοιρολογάς με κλάματα,«μου ’φυγε, που να πάρει».

Με ρώτησαν τι έπαθα,κι έδειξα τη μορφή σου,κι είπαν «καλά σου ξέτελα»κι η Παναγιά μαζί σου.

Όταν γελώ, χαμογελώ,μα ’ναι μικρή μου ψέμα,το κρύβω να μη φαίνεται,μα βγαίνει μου στο βλέμμα.

Πριν το ζητήσεις στο ’δινα,εσύ όμως αντιθέτως,ουδείς αχαριστότεροςτου ευεργετηθέντος.

Ίντα πληγή φεγγάρι μου,σε κάνει έτσι γκρίζο,πες μου κι εμένα που πονώ,ν' αρχίσω να ελπίζω.

Είμαι κεράκι άσβηστο,στ’ αγάπης της τα πάθη,να δει τη φλόγα του σεβντά,να βρει τον δρόμο να ’ρθει.

Η μοίρα μας μου φαίνεται,καράβι που βουλιάζει,προσπάθησα, δεν βάσταξε,κερά μου, δεν πειράζει.

Είσαι αυγή στο σούρουποστο τέλος η αρχή μου,Είσαι σεβντάς, είσαι καημός,τα πάντα στη ζωή μου.

Γύρνα να πάρουνε φωτιά,στη γειτονιά μου όλα,στην κάψα αυτή του έρωτα,μη με αφήσεις βιόλα.