Γύρνα να πάρουνε φωτιά,

Σαν κοπελάκι αισθάνομαι,πάλι κοντά σου βιόλα,και ξανά ζωντανεύουνε,τα παραμύθια όλα.

Τι μαντινάδα να σου πω,και να γραφτεί για σένα,που ’χεις κορμί σαν όνειρο,καρδιά παραμυθένια.

Μες στη σιωπή το δάκρυ μουσταλιά σταλιά θ' αφήσωέρωτα ανεκπλήρωτε..πως να σε λησμονήσω;;;

Έμαθα, για χατίρι σου,να μη ρωτώ τα πρέπει,κι έκανε πάντα η καρδιάγια σένα πως δεν βλέπει.

Είναι σεβντάς τα μάτια της,κι τ' όνομά της Νίκη,όποιος την δει τα πάντα τουδίνει να του ανήκει.

Σαν έκλειψη μου φαίνεταιόποτε σ' αντικρίζω,είσαι μπροστά, φεγγοβολάς,φεύγεις κι εγώ μαυρίζω.