Η μοίρα μας μου φαίνεται,

Εξέχασα, και σου ζητώ,μια δεύτερη ευκαιρία,εγώ, που ήσουν τίποτακαι σε ‘κάνα κυρία.

Συγχώρα με που άφησα,τα δάκρυα να τρέξουν,στον χωρισμό μας λύγισα,πόσο κι αυτά ν' αντέξουν;

Στάσου, πριν φύγεις μια στιγμή,να σου γυρίσω πίσω,πόνους, καημούς και κλάματα,κι ήσυχη θα σ’ αφήσω.

Αυτά που ζήσαμε μαζί,ψάξε να βρεις σε χίλιους,φεγγάρια μες στα χέρια σου,δε θα ξανά 'χεις κι ήλιους.

Τι την ενοιάζουν τα όνειρα,που 'χα για κείνη κτίσει;Τα έθαψα στη γης βαθιά,μη τα ξαναγκρεμίσει.

Στου εγωισμού σου τη φωτιά,θα βγω να περπατήσω,να δεις κι αλλού εγωισμό,μήπως και κάνεις πίσω.