Ίντα πληγή φεγγάρι μου,

Δεν ξαναγράφω για έρωτες,για αγάπες και λουλούδια,μόνο για πόνο θα μιλώ,και πένθιμα τραγούδια.

Μ’ αρέσουν νύχτες με βροχή,στις δυο, στις τρεις η ώρα,να στέκω και τις τύψεις μου,να τις ξεπλένει η μπόρα.

Μου λείπεις, μάνα, και πονώ,να γράψω τι και γιάντα;που σ’ έχασα και έχασα,απ’ τη ζωή τα πάντα.

Χωρίς εσένα δίπλα μου,το νόημα πιο θα 'ναι;να είμαι αλλού και να γελώόποτε σε θυμάμαι.

Έντυσα μαύρα το κορμί,και άρχισα να σκάβω,τα όνειρα που σου ’φτιαχνα,στο φεύγα σου να θάβω.

Τι καλημέρα να σου πω,που ζω στη σκοτεινιά της,που μου ’κλεψαν τα χρώματα,τα μάτια τα δικά της.