Πάνω σου ανεξίτηλος,

Με πλήγωσαν οι πράξεις σου,τα λόγια σου ένα ψέμα,ό,τι χαρά κι αν σου ’φτιαξα,την γέμισες με αίμα.

Τα χέρια μου το άνοιξαν,το μνήμα των ονείρων,κι είχα για σένα φτιάξει εγώ,τ’ άπειρα των απείρων.

Εστοίχειωσες τη σκέψη μου,πανάθεμά σε, βιόλα,και σ' εφιάλτη τα γυρνάς,τα όνειρά μου όλα.

Στο φεύγα σου, τα μάτια μουσταμάτησαν να κλαίνε,ήσουν η ρίζα του κακού,αγάπη μου, που λένε.

Μπορείς να γράφεις ό,τι θες,για όλο τον κόσμο μοίρα,μα 'γω, αυτή τη δύναμη,'πο πάνω σου την πήρα.

Σακατεμένη η σκέψη μου,πάλι γυρνά σε άλλη,μήπως και νιώσει μια χαρά,πριν προδοθεί και πάλι.