#μαντινάδες

Κάθε πρωί νέα αρχή,μήπως και γιάνει ο πόνος,λένε καλύτερος γιατρός,είναι, κερά μου, ο χρόνος.

Τα πάντα μου, της χάρισα,φεγγάρι αν θυμάσαι,τρέξε και πες της "σ' αγαπώ"να πάψεις να λυπάσαι.

Μα αν αρνηθεί φεγγάρι μου,να 'χει σκοτάδια πες της,μπόρες πολλές και κλάματα,στις μαύρες συννεφιές της.

Στον πόνο που μου άφησες,στο τραύμα της ψυχής μου,ορκίζομαι, θα εκδικηθώ,στο λόγο της τιμής μου.

Μπορεί να είσαι μακριά,σ’ άλλο πλανήτη να ’σαι,όμως τη σκέψη δίπλα σου,στέλνω να μη φοβάσαι.

Χτύπα με μοίρα, χτύπα με,μα αν δεις να κάνω πίσω,ήρθε η ώρα μοίρα μου,εγώ να σε διαλύσω.

Αν ξεχαστείς, για μια στιγμή,και μ' αγαπήσεις, φως μου,έλα εδώ στο σπίτι μας,κι ό,τι λατρεύω, δώσ' μου.

Απ' όταν εχωρίσαμε,πράμα δεν έχω άλλο,λίγες χαρές, δεν έσβησαν,ποτέ σεβντά μεγάλο.

Φυσά πολύ και ο βοριάς,από το τζάμι μπαίνει,στέκω, να δω να έρχεσαι,το μόνο που μου μένει.

Μπορώ εγώ; Μπορείς κι εσύ,γι' αυτό μη σταματήσεις,τα άγχη και τους δαίμονες,μπορείς να τους νικήσεις.

Με τη σιωπή, σου φώναζα,πόνους πολλούς κρατούσα,και με τα μάτια μου τα δυο,πριν φύγεις, σου μιλούσα.

Τον λυπημένο άνθρωπο,που σου χαμογελάει,πρέπει να τονε σέβεσαι,γελά, ενώ πονάει.

Μέσα σε φίλους είμαστε,δείχνω πως δε με νοιάζει,τελειώσαμε, τι θες εδώ,μ' άλλον να σ' αγκαλιάζει;

Κάτσετε σεις, φεύγω εγώ,δε θέλω να απορήσεις,εκτός κι αν θέλεις φίλο σου,σ' αυτόν να με συστήσεις.

Δεν σκότωσα τους δαίμονες,κατάπια την ψυχή τους,στα ίσια τους γονάτισα,και γέλαγα μαζί τους.

Ήρθες ξανά σαν όνειρο,την ώρα που κοιμόμουν,και όσες στιγμές περάσαμε,δίπλα μου εδά ξαπλώνουν.

Μες στη συνείδηση πολλάμα χρέος έχω ένα,να μην αφήσω άνθρωπο,να σε πονέσει εσένα.

Μες στην αγάπη κολυμπώ,όμορφη κοπελιά μου,σε βλέπω και τροζένονταιόλα τα σωθικά μου.