Μες στα νερά τ’ Αχέροντα,

Μέσα στους πόνους σ’ έμαθα,κορμί μου, να πηγαίνεις,γι’ αυτό στον πόνο δε λυγάς,κι όρθιο πάντα μένεις.

Στην καταχνιά γεννήθηκα,το μαύρο της μου μοιάζει,είναι το χρώμα του καημού,και στην καρδιά ταιριάζει.

Όταν σε δω χαμογελώ,μα ποιος να το πιστέψει,ο ίδιος άνθρωπος μπορεί,και να με καταστρέψει.

Δύο νέοι μας χαθήκανε,στους κρητικούς τους δρόμους,κι είναι βαρύ κι ασήκωτο,το πένθος μας στους ώμους.

Σπάω τον ήχο της σιωπής,φως μου, γιατί τρομάζω,και τ’ όνομά σου με λυγμούς,αγάπη μου, φωνάζω.

Θα δεις λοιπόν τι ήμουνα,όταν σε τρων’ οι πόνοι,κι όλο αυτό που ζήσαμε,δεν σβήνουνε οι χρόνοι.