Βασανισμός ανείπωτος,

Φουρτουνιασμένο μου μυαλό,τι θες ξανά μαζί της;ένα σκουπίδι ήσουνα,σου είπε στη ζωή της.

Μη κλαις που πια τελειώσαμεκαι μένεις μοναχή σου,ένας αλήτης τι χαράνα φέρει στη ζωή σου;

Δεν τα κρατείς τα λόγια σου,τα έξω και τα μέσα,αυτό θα πει πως δε τιμάς,στιβάνια και τη μπέσα.

Όποια πληγή μου άφησες,εδά την κάνω στίχο,το έλεγες, για χάρη σου,μια μέρα θα πετύχω.

Προτού χαθούν τα δάκρυα,και πέσουνε στο χώμα,πες μου πως ήταν ψέματα,κι μ’ αγαπάς ακόμα.

Έχω το μαυρομάνικο,μαχαίρι μου στη ζώνη,να κόβω σκέψεις σου παλιές,που δεν τις σβήνουν χρόνοι.