Διάφορες

Μ' αρέσει κρύο με βροχή,και μια φωτιά μεγάλη,με φίλους, και παλιό κρασί,να κάνουμε κεφάλι.

Όποιος σε βλέπει να γελάς,μόνο χαρά γεμίζει,το γέλιο σου Στυλιάννα μου,απ’ τσ’ άλλες ξεχωρίζει.

Ρουφιάνο δεν φοβήθηκα,κι ας μου ’κανε τον λύκο,όλοι τους είναι τίποτα,μηδέν εις το πηλίκο.

Ό,τι κι αν γίνει στη ζωή,δίπλα σου θα ’μαι, ξα μου,γιατί σε νιώθω αδερφό,και μη φοβάσαι, ξια μου.

Μέσα στους πόνους δε λυγάς,μα ούτε που λυπάσαι,έτσι κορμί μου σ’ έμαθα,γι’ αυτό και μη φοβάσαι.

Όποτε νιώθεις μοναξιά,ή φόβο στη ζωή σου,να με φωνάζεις να ’ρχομαι,να γιάνω την πληγή σου.

Γιε μου, να έχεις στη ζωή,τύχη, χαρά κι υγεία,δίπλα σε κάθε βήμα σου,να ’χεις την Παναγία.

Η μαντινάδα θα γραφτεί,μ’ ό,τι στο νου μου έχω,γι’ αυτό τις λέξεις πριν τις πω,κερά μου, τις προσέχω.

Αυτό που κάνω άπειρο,στον χρόνο δεν τελειώνει,θα γράφω μια, ή δυο, ή τρεις,κάθε που ξημερώνει.

Τη βάπτισαν και τ’ όνομα,αυτής είναι Μαρία,να τη φυλάει ο Χριστός,μαζί κι η Παναγία.

Ξάδερφε Νίκο, δύναμη,μόνος ποτέ δε θα ΄σαι,δίπλα σου και στον πόλεμο,θα ΄ρθω να μη φοβάσαι.

Στη σκοτεινιά του κόσμου μας,και μέσα στην κακία,μόνο με σένα προχωρώ,γλυκιά μου Παναγία.

Είν’ η ζωή μια θάλασσα,με κύματα μεγάλα,κι ώσπου να βγεις απ’ τον βυθό,σε ’χουν σκεπάσει κι άλλα.

Μέσα στον κόσμο το κακό,το μόνο μου το κέφι,να έχω κόσμο π’ αγαπώ,και εσένα εδώ, ξαδέρφη.

Όλοι μπορεί να φύγουνε,αν κάπου έχεις μπλέξει,εκτός τη μάνα π’ αγαπά,χωρίς να πει μια λέξη.

Μη κρίνεις για να μη κριθείς,μη βλάψεις, μη σε βλάψουν,μόνο αγάπη να σκορπάς,κι όλα με μιας θα φτιάξουν.

Η ομορφιά στον άνθρωπο,δεν είναι το κορμί του,αυτό χαλά μες στον καιρό,μα μένει η ψυχή του.

Σαν ήρθες στη ζωή μου εσύ,γέμισε η γη λουλούδια,χρόνια πολλά απ’ την μαμά,μ’ όνειρα και τραγούδια.