Αγάπη

Λαμπάδα έχει το κορμί,και το μαλλί κατράμι,κι όποιος τη δει χαμογελά,και τον σταυρό του κάνει.

Κράτα τα χέρια ανοιχτά,να μπω στην αγκαλιά σου,ένα λεπτό, και διώξε με,για πάντα 'πό κοντά σου.

Πάνω στο τζάμι με κραγιόν,θυμήσου τι ’χες γράψει,ένα λεπτό η αγάπη σου,δεν πρόκειται να πάψει.

Ανάθεμα σε για μυαλό,κι ήντα καψούρα έχεις,ενώ σου λέει μακριά,πάλι κοντά της τρέχεις.

Πάνω στις στάχτες όνειρα,φτιάχνω για σένα πάλι,κι ας τα ’καψες μία φορά,εγώ γυρεύω κι άλλη.

Αγάπη, έρωτα, φωτιά,καψούρα μου μεγάλη,όπως με σένα ένιωσα,δεν έχω νιώσει μ’ άλλη.

Όλα να τελειώσουνε,ο κόσμος να μαυρίσει,το πιο τρελό μου όνειρο,μαζί σου το ’χω ζήσει.

Πάντα μαζί εγώ κι εσύ,μην το ξεχνάς ποτέ σου,αν μ’ αγαπάς θα φαίνεται,απ’ τις επιλογές σου.

Μπορεί να γίναν παρελθόν,όνειρα που ’χα κτίσει,μα θα ’σαι το καλύτερο,όνειρο που ’χω ζήσει.

Είσαι η πρώτη σκέψη μου,κάθε πρωί, κερά μου,και μαντινάδα σού ‘φτιαξα,ν’ ακούσεις τον σεβντά μου.

Τις νύχτες που 'μαι μόνος μου,και σκέφτομαι εσένα,βρίσκω συχνά τα μάτια μου,αγάπη μου, κλαμένα.

Την καλημέρα μου λοιπόν,σε μια καινούργια μέρα,πάλι σε είδα στ’ όνειρο,ομορφοθυγατέρα.

Πες μου τι λέξεις στη σειρά,πρέπει εγώ να γράψω,την ομορφιά σου κοπελιά,να τους την περιγράψω.

Μου έχεις πάρει το μυαλό,και ζω χωρίς εκείνο,σεβντά μου για χατίρι σου,και τη ζωή μου δίνω.

Στον έρωτα σου τη φωτιά,πέφτω για να με κάψεις,κι αν δεν 'πομείνει τίποτα,τη στάχτη μου να θάψεις.

Έπαθα κι ήντα έπαθα,μ’ ένα και μόνο γεια σου,κεραυνοβόλο έρωτα,στα μάτια τα δικά σου.

Στον έρωτά σου προσπαθώ,πολύ και επιμένω,γιατί ’σαι φως μου της ζωής,δικό μου πεπρωμένο.

Πανικοβάλλεις το μυαλό,όποτε ’ρθεις στη σκέψη,καρδιά, μυαλό, αισθήματα,όλα μου τα ’χεις κλέψει.