Με ρώτησαν τι έπαθα,

Μέρα που είναι σήμερο,τ’ Αγίου Φανουρίου,εύχομαι την φανέρωση,να βρείτε του Αγίου.

Στην Καλαμάτα κοπελιά,θα 'ρθω για να σε κλέψω,κι όποιος σταθεί εμπόδιο,μια σφαίρα θα του πέψω.

Ανάθεμα σε για μυαλό,κι ήντα καψούρα έχεις,ενώ σου λέει μακριά,πάλι κοντά της τρέχεις.

Τάξε πως είμαι αόρατος,και δε με λογαριάζεις,να 'ρθω, κερά μου, να σε δω,την ώρα που πλιαγιάζεις.

Θεέ μου, την βαρέθηκα,ετούτηνε τη μέρα,απ’ τη βδομάδα βγάλτε την,τη τσαγκαροΔευτέρα!

Μία βραδιά ανέ βρεθείς,φίλε μου στην Αθήνα,η κεφαλή σου θα πονά,μπάρε μου έναν μήνα.