Όταν γελώ, χαμογελώ,

Μ’ αρέσουν νύχτες με βροχή,στις δυο, στις τρεις η ώρα,να στέκω και τις τύψεις μου,να τις ξεπλένει η μπόρα.

Ίντα πληγή φεγγάρι μου,σε κάνει έτσι γκρίζο,πες μου κι εμένα που πονώ,ν' αρχίσω να ελπίζω.

Πειράγματα που κάνει ο νους,κάθε φορά που κλαίω,θαρρώ πως είσαι δίπλα μου,τον πόνο μου σου λέω.

Στέκω να δω να έρχεσαι,εσύ φθινόπωρό μου,στα πρωτοβρόχια να κρυφτεί,το δάκρυ το δικό μου.

Σαν πιάνεις το μπουζούκι σου,Πέτρο, και παίζεις νότες,πάντα μου φέρνεις στο μυαλό,τσ' αθιβολές τις πρώτες.

Δε γράφω να ’μαι ποιητής,δε γράφω να σ’ αρέσει,γράφω γιατί αφήσαμε,τα όνειρα στη μέση.