Χωρισμός

Κορμί μου σε κατάστρεψε,μα μη σε δω σε θλίψη,ακόμα κι όταν έφευγε,φώναζες θα σου λείψει.

Κράτα τα χέρια ανοιχτά,να μπω στην αγκαλιά σου,ένα λεπτό, και διώξε με,για πάντα 'πό κοντά σου.

Συγχώρα με που άφησα,τα δάκρυα να τρέξουν,στον χωρισμό μας λύγισα,πόσο κι αυτά ν' αντέξουν;

Πριν πεις πως δεν σ’ αγάπησα,θα σου θυμίσω ένα,σου είχα πει, πως σ' αγαπώ,πιο πάνω απ' τον καθένα.

Δε γράφω να ’μαι ποιητής,δε γράφω να σ’ αρέσει,γράφω γιατί αφήσαμε,τα όνειρα στη μέση.

Καλιά να ήμουν δίπλα σου,στης Σταύρωσης την ώρα,παρά να ζω να τη θωρώ,μ’ άλλον, Χριστέ μου, τώρα.

Δεν λιάζει απ’ όταν έφυγες,μόνο βροχές και κρύο,και κολλημένο το μυαλό,μες στο δικό σου αντίο.

Έφυγαν χρόνια, πέρασαν,μα δεν περνά ο πόνος,στου χωρισμού μας τη βραδιά,σταμάτησε ο χρόνος.

Στης μοναξιάς σου την πληγή,που άφησες στον χρόνο,κατέστρεψες μου το κορμίκι άρχισα δα να λιώνω.

Έπρεπε να το κάτεχα,πως ήσουν ένα ψέμα,που ’χες παμπόνηρο μυαλόκαι του διαβόλου βλέμμα.

Η υπομονή μου στέρεψε,αξιοπρέπειά μου,δεν ήθελε και δεν θα ’ρθει,ποτέ στην αγκαλιά μου.

Έφυγε και παράτησε,ένα κορμί να λιώνει,αφού χαρά της έδωσε,άσ’ την να καμαρώνει.

Προτού χαθούν τα δάκρυα,και πέσουνε στο χώμα,πες μου πως ήταν ψέματα,κι μ’ αγαπάς ακόμα.

Ζητώ σου ξεκαθάρισμα,να ξέρω τι μου μένει,πες μου, δική μου θα γενείς,ή θα γενείς μια ξένη;

Πρώτη του Οκτώβρη σήμερα,για μένα άλλη μια μέρα,αφού ’σαι αλλού και δύσκολα,θα πούμε «καλημέρα».

Φουρτουνιασμένο μου μυαλό,τι θες ξανά μαζί της;ένα σκουπίδι ήσουνα,σου είπε στη ζωή της.

Σαν φάρος μες στη σκοτεινιά,κρατώ ακόμη φως μου,κι ας έχει γίνει θάλασσαγια σένα ο καημός μου.

Τι καλημέρα να σου πω,που ζω στη σκοτεινιά της,που μου ’κλεψαν τα χρώματα,τα μάτια τα δικά της.