Χωρισμός

Ανάθεμα τα μάτια σου,ομορφοκοπελιά μου,και έκαψαν στο φεύγα σου,όλα τα όνειρα μου.

Μέσα στον πόνο κλάματα,δε θα με δεις να χάνω,μα θα με δεις στο φεύγα σου,μικρή μου να πεθάνω.

Μπορεί όλα να τέλειωσαν,μα δε θα λησμονήσω,παλιές στιγμές που ζήσαμε,για πάντα θα κρατήσω.

Μέσα στα μάτια μου σιωπή,κενό στο κάθε βλέμμα,σαν τον νεκρό κατάντησα,στ’ αγάπης σου το ψέμα.

Στο φεύγα σου, τα μάτια μουσταμάτησαν να κλαίνε,ήσουν η ρίζα του κακού,αγάπη μου, που λένε.

Εστοίχειωσες τη σκέψη μου,πανάθεμά σε, βιόλα,και σ' εφιάλτη τα γυρνάς,τα όνειρά μου όλα.

Σου είπα «σ’ ερωτεύτηκα»,και μου ’πες «έχω άλλη»,κι έγινες πόνος του σεβντά,κι ανάμνηση μεγάλη.

Μη κλαις που πια τελειώσαμεκαι μένεις μοναχή σου,ένας αλήτης τι χαράνα φέρει στη ζωή σου;

Με πλήγωσαν οι πράξεις σου,τα λόγια σου ένα ψέμα,ό,τι χαρά κι αν σου ’φτιαξα,την γέμισες με αίμα.

Πήγα να βρω στο λεξικότη λέξη «αχαριστία»,κι 'χε δικιά σου να γελάς,μία φωτογραφία.

Μακάβρια τα ευρήματα,θα πούνε στις ειδήσεις,πάρε να πεις πως ξέχασες,εσύ να μ' αγαπήσεις.

Όλα αυτά που ζήσαμε,έμοιαζαν συναυλία,μπαλάντα μοιάζει ερωτική,με φόντο τη Γαλλία.

Ήμουν ανθός της λεμονιάς,κι 'χα νερό κι ανθούσα,και 'φυγες και μαράθηκεο ανθός, μαυρομαλλούσα.

Καρδιά μου, θα 'ρθει, μη πονάς,λιγάκι άκουσέ με,σε ξεγελώ με ψέματα,καρδιά, συγχώρεσέ με.

Δεν έχω, φως μου, δύναμητον χρόνο να γυρίσω,έλα εδώ στο σήμερα,να σε ξαναγαπήσω.

Έχω το μαυρομάνικο,μαχαίρι μου στη ζώνη,να κόβω σκέψεις σου παλιές,που δεν τις σβήνουν χρόνοι.

Αχαριστία της καρδιάς,να δίνω και να χάνεις,γιατί αγάπη σου 'δινα,μα εκεί ψηλά δε φτάνεις.

Μία κλωστή αφήσανε,τα όμορφα σου ρούχα,κι 'ναι η ομορφότερη,μία κλωστή απού'χα.