Κορμί μου σε κατάστρεψε,

Είναι ο καημός του φεύγα σουθάνατος που τρομάζει,ότι μπορεί να 'ρθει μια εποχή,άλλη να σ' αγκαλιάζει.

Κλείσε τα μάτια και θα δεις,πως η ζωή μου μοιάζειέτσι να γίνει κι η ζωήκείνου που σ’ αγκαλιάζει

Τα χέρια μου το άνοιξαν,το μνήμα των ονείρων,κι είχα για σένα φτιάξει εγώ,τ’ άπειρα των απείρων.

Μα αν αρνηθεί φεγγάρι μου,να 'χει σκοτάδια πες της,μπόρες πολλές και κλάματα,στις μαύρες συννεφιές της.

Μέσα σε φίλους είμαστε,δείχνω πως δε με νοιάζει,τελειώσαμε, τι θες εδώ,μ' άλλον να σ' αγκαλιάζει;

Νύφη σε φανταζόμουνα,στης Εκκλησιάς τη σκάλαμα είχε γράψει η μοίρα μας,για μας τους δύο άλλα.