Φουρτουνιασμένο μου μυαλό,

Μα αν αρνηθεί φεγγάρι μου,να 'χει σκοτάδια πες της,μπόρες πολλές και κλάματα,στις μαύρες συννεφιές της.

Τι την ενοιάζουν τα όνειρα,που 'χα για κείνη κτίσει;Τα έθαψα στη γης βαθιά,μη τα ξαναγκρεμίσει.

Κράτα τα χέρια ανοιχτά,να μπω στην αγκαλιά σου,ένα λεπτό, και διώξε με,για πάντα 'πό κοντά σου.

Ήμουν ανθός της λεμονιάς,κι 'χα νερό κι ανθούσα,και 'φυγες και μαράθηκεο ανθός, μαυρομαλλούσα.

Έχω γεμίσει το κορμί,πληγές γεμάτο να 'ναι,τον χωρισμό μας σκάλισα,για πάντα να θυμάμαι.

Πριν το ζητήσεις στο ’δινα,εσύ όμως αντιθέτως,ουδείς αχαριστότεροςτου ευεργετηθέντος.