Έφυγε και παράτησε,

Έφυγαν χρόνια, πέρασαν,μα δεν περνά ο πόνος,στου χωρισμού μας τη βραδιά,σταμάτησε ο χρόνος.

Δε με φοβίζει ο χωρισμός,ό,τι πονά τ' αντέχω,μα με πονά να σε θωρώ,φως μου, κι να μη σ' έχω.

Όρκους να δίνεις αν μπορείς,εσύ να τους κρατήσεις,αλλιώς θα έρθει η στιγμήγια να μετανοήσεις.

Στου εγωισμού σου τη φωτιά,θα βγω να περπατήσω,να δεις κι αλλού εγωισμό,μήπως και κάνεις πίσω.

Αυτά που ζήσαμε μαζί,ψάξε να βρεις σε χίλιους,φεγγάρια μες στα χέρια σου,δε θα ξανά 'χεις κι ήλιους.

Βασανισμός ανείπωτος,του χωρισμού τ’ αντίο,κλάμα, καημό και οδυρμό,σέρνω και για τους δύο.