Πρώτη του Οκτώβρη σήμερα,

Κάθε χαρά μου 'ναι μισή,τραγούδια μόνο λύπης,ας ήξερες, μανούλα μου,πόσο πολύ μου λείπεις.

Δε γράφω να ’μαι ποιητής,δε γράφω να σ’ αρέσει,γράφω γιατί αφήσαμε,τα όνειρα στη μέση.

Σαν πιάνεις το μπουζούκι σου,Πέτρο, και παίζεις νότες,πάντα μου φέρνεις στο μυαλό,τσ' αθιβολές τις πρώτες.

Έντυσα μαύρα το κορμί,και άρχισα να σκάβω,τα όνειρα που σου ’φτιαχνα,στο φεύγα σου να θάβω.

Δικό μου πόνο δε θα δεις,στα μάτια μου να βγαίνει,δε θέλω άνθρωπο ποτέ,να το καταλαβαίνει.

Έφυγες και παράτησες,τα όνειρα μας άδεια,και θα πονώ όσο θα ζω,αγάπη μου τα βράδια.