Τι καλημέρα να σου πω,

Δικό μου πόνο δε θα δεις,στα μάτια μου να βγαίνει,δε θέλω άνθρωπο ποτέ,να το καταλαβαίνει.

Σαν πιάνεις το μπουζούκι σου,Πέτρο, και παίζεις νότες,πάντα μου φέρνεις στο μυαλό,τσ' αθιβολές τις πρώτες.

Στείλε μια λέξη, όποια θες,μια στοιχειωμένη λέξη,να κάνω εγώ το δάκρυ σουσαν ποταμό να τρέξει.

Θα δεις λοιπόν τι ήμουνα,όταν σε τρων’ οι πόνοι,κι όλο αυτό που ζήσαμε,δεν σβήνουνε οι χρόνοι.

Τον λυπημένο άνθρωπο,που σου χαμογελάει,πρέπει να τονε σέβεσαι,γελά, ενώ πονάει.

Νεκρός να ζω, ή ζωντανός,να μπω μέσα στο χώμα;Φως μου, και δεν κατάφερα,να ξεδιαλέξω ακόμα.