Έπρεπε να το κάτεχα,

Φουρτουνιασμένο μου μυαλό,τι θες ξανά μαζί της;ένα σκουπίδι ήσουνα,σου είπε στη ζωή της.

Μέσα σε φίλους είμαστε,δείχνω πως δε με νοιάζει,τελειώσαμε, τι θες εδώ,μ' άλλον να σ' αγκαλιάζει;

Αυτά που γράφω δε θα βρειςαλλού τραγουδισμένα,είναι οι πληγές που μ' άφησες,που τα 'χουνε γραμμένα.

Η υπομονή μου στέρεψε,αξιοπρέπειά μου,δεν ήθελε και δεν θα ’ρθει,ποτέ στην αγκαλιά μου.

Δεν σου ζητώ συγχώρεση,εράγισε το τζάμι,άμε να βρεις τι σου 'καμα,άλλος να σου τα κάμει.

Τέτοια αγάπη έλεγες,δεν είχες βρει ποτέ σου,κι έταζες κι ξανά ’ταζεςνα γίνω ο διγαβρές σου.