Δε γράφω να ’μαι ποιητής,

Είναι ο καημός του φεύγα σουθάνατος που τρομάζει,ότι μπορεί να 'ρθει μια εποχή,άλλη να σ' αγκαλιάζει.

Μα αν αρνηθεί φεγγάρι μου,να 'χει σκοτάδια πες της,μπόρες πολλές και κλάματα,στις μαύρες συννεφιές της.

Δεν έχω, φως μου, δύναμητον χρόνο να γυρίσω,έλα εδώ στο σήμερα,να σε ξαναγαπήσω.

Η μοίρα μας μου φαίνεται,καράβι που βουλιάζει,προσπάθησα, δεν βάσταξε,κερά μου, δεν πειράζει.

Όποια πληγή μου άφησες,εδά την κάνω στίχο,το έλεγες, για χάρη σου,μια μέρα θα πετύχω.

Το τέλος που μας διάλεξες,αρχή για κάτι νέο,πόσο αστείο ακούγεται,αγάπη μου, τι λέω;