#πόνος

Κοιτώ σκιές που μοιάζουνελιγάκι στη δική σου,να ξεχαστώ πως ήμουναένα λεπτό μαζί σου.

Πειράγματα που κάνει ο νους,κάθε φορά που κλαίω,θαρρώ πως είσαι δίπλα μου,τον πόνο μου σου λέω.

Με ρώτησαν τι έπαθα,κι έδειξα τη μορφή σου,κι είπαν «καλά σου ξέτελα»κι η Παναγιά μαζί σου.

Όταν γελώ, χαμογελώ,μα ’ναι μικρή μου ψέμα,το κρύβω να μη φαίνεται,μα βγαίνει μου στο βλέμμα.

Ίντα πληγή φεγγάρι μου,σε κάνει έτσι γκρίζο,πες μου κι εμένα που πονώ,ν' αρχίσω να ελπίζω.

Η μοίρα μας μου φαίνεται,καράβι που βουλιάζει,προσπάθησα, δεν βάσταξε,κερά μου, δεν πειράζει.

Τα πάντα μου, της χάρισα,φεγγάρι αν θυμάσαι,τρέξε και πες της "σ' αγαπώ"να πάψεις να λυπάσαι.

Μα αν αρνηθεί φεγγάρι μου,να 'χει σκοτάδια πες της,μπόρες πολλές και κλάματα,στις μαύρες συννεφιές της.

Στον πόνο που μου άφησες,στο τραύμα της ψυχής μου,ορκίζομαι, θα εκδικηθώ,στο λόγο της τιμής μου.

Χτύπα με μοίρα, χτύπα με,μα αν δεις να κάνω πίσω,ήρθε η ώρα μοίρα μου,εγώ να σε διαλύσω.

Αν ξεχαστείς, για μια στιγμή,και μ' αγαπήσεις, φως μου,έλα εδώ στο σπίτι μας,κι ό,τι λατρεύω, δώσ' μου.

Απ' όταν εχωρίσαμε,πράμα δεν έχω άλλο,λίγες χαρές, δεν έσβησαν,ποτέ σεβντά μεγάλο.

Φυσά πολύ και ο βοριάς,από το τζάμι μπαίνει,στέκω, να δω να έρχεσαι,το μόνο που μου μένει.

Μέσα σε φίλους είμαστε,δείχνω πως δε με νοιάζει,τελειώσαμε, τι θες εδώ,μ' άλλον να σ' αγκαλιάζει;

Κάτσετε σεις, φεύγω εγώ,δε θέλω να απορήσεις,εκτός κι αν θέλεις φίλο σου,σ' αυτόν να με συστήσεις.

Κάθε χαρά μου 'ναι μισή,τραγούδια μόνο λύπης,ας ήξερες, μανούλα μου,πόσο πολύ μου λείπεις.

Για πάντα, σου το φώναζα,μέχρι να μπω στο χώμα,όμως κι εκεί σε αγαπώ,πάντα και λίγο ακόμα.

Γράφω για το χατίρι σου,γράφω και ξανά γράφω,λέξεις πολλές και όνειρα,που μαζεμένα τα 'χω,