Απ' όταν εχωρίσαμε,

Δεν λιάζει απ’ όταν έφυγες,μόνο βροχές και κρύο,και κολλημένο το μυαλό,μες στο δικό σου αντίο.

Πάνω σου ανεξίτηλος,θα μείνω μες στον χρόνο,ότι χαρά κι αν ακουμπάς,να στη γεμίζω πόνο.

Εξέχασα, και σου ζητώ,μια δεύτερη ευκαιρία,εγώ, που ήσουν τίποτακαι σε ‘κάνα κυρία.

Η υπομονή μου στέρεψε,αξιοπρέπειά μου,δεν ήθελε και δεν θα ’ρθει,ποτέ στην αγκαλιά μου.

Τα τελευταία λόγια μου,σου φώναζαν αντίο,θα σκοτωθώ σου έλεγαν,και μου λέγες αστείο.

Αυτά που ζήσαμε μαζί,ψάξε να βρεις σε χίλιους,φεγγάρια μες στα χέρια σου,δε θα ξανά 'χεις κι ήλιους.