#πόνος

Τι μαντινάδα να γραφτεί,να με παρηγορήσει,που 'ναι τα πάθη μου πολλάσ' ετούτηνε τη ζήση;

Αυτά που ζήσαμε μαζί,ψάξε να βρεις σε χίλιους,φεγγάρια μες στα χέρια σου,δε θα ξανά 'χεις κι ήλιους.

Ξετελεμένο αν με δεις,να σέρνομαι μπροστά σου,μπορείς να πεις πως νίκησες,όμως, κερά μου, ξα σου.

Δε με φοβίζει ο χωρισμός,ό,τι πονά τ' αντέχω,μα με πονά να σε θωρώ,φως μου, κι να μη σ' έχω.

Αν γιάνει με το κλάμα μου,για μια στιγμή ο πόνος,γέλα εσύ, να κλαίω εγώ,μα να γενεί συγχρόνως.

Σβήνουν οι λέξεις στον καιρό,μα μένει πίσω πόνος,που δεν γιατρεύεται ποτέ,κι αν δε πιστεύεις.. Κι όμως.

Εγίνηκε η αγάπη μουένα τσαμπί σταφύλι,που μου πες θα γεράσουμεκαι θα 'μαστε δυο φίλοι.

Είναι ο καημός του φεύγα σουθάνατος που τρομάζει,ότι μπορεί να 'ρθει μια εποχή,άλλη να σ' αγκαλιάζει.

Ξυπνώ και πάλι το κορμίγεμάτο πόνο βρίσκω,και τις στιγμές που πόναγε,μαζί σου, του θυμίζω.

Ξυπνάω και έχω στο κορμί,πάλι πληγές γεμίσει,κι ήρθαν στο νου, παλιές στιγμές,που' χα μαζί σου ζήσει.

Δικό μου πόνο δε θα δεις,έξω απ' τα χείλη να' ναι,έναν, που να βοήθησεποτέ μου δεν θυμάμαι.

Δικό μου πόνο δε θα δεις,στα μάτια μου να βγαίνει,δε θέλω άνθρωπο ποτέ,να το καταλαβαίνει.

Τα τελευταία λόγια μου,σου φώναζαν αντίο,θα σκοτωθώ σου έλεγαν,και μου λέγες αστείο.

Γελώ μαζί σου στις χαρέςστο κλάμα σου πλαντάζωμα όταν μιλάς για χωρισμό,φεύγω, γιατί τρομάζω.

Όταν περνούσες δύσκολα,σου στάθηκα σαν βράχος,κι έφυγες, με παράτησες,στο πρώτο μου το λάθος.

Κι αν ξαναρθείς στην πόρτα μου,να κάνεις πως λυπάσαι,ψιλά στα χέρια να κρατάς,σαν τη ζητιάνα να 'σαι.

Τέτοια αγάπη έλεγες,δεν είχες βρει ποτέ σου,κι έταζες κι ξανά ’ταζεςνα γίνω ο διγαβρές σου.

Δε σκύβω το κεφάλι μου,κι ας πέσουν να με φάνε,μάθαν στα χρόνια τα βουνάτον πόνο ν’ αψηφάνε.