#πόνος

Αυτά που γράφω δε θα βρειςαλλού τραγουδισμένα,είναι οι πληγές που μ' άφησες,που τα 'χουνε γραμμένα.

Μάθε λοιπόν πως σ’ αγαπώ,κι αν θέλεις ξανά έλαμου λείπεις, και δε ντρέπομαι,πονώ για σένα Στέλλα

Εσύ, τη λέξη «σ’ αγαπώ»την έχεις καταστρέψει,φωνάζεις, κλαις, ορκίζεσαι,μα ποιος να σε πιστέψει;

Στείλε μια λέξη, όποια θες,μια στοιχειωμένη λέξη,να κάνω εγώ το δάκρυ σουσαν ποταμό να τρέξει.

Πήγε η ώρα δυόμιση,μα ύπνος δε με πιάνειγιατί στιγμές που ζούσαμεκοιτάζω στο ταβάνι.

Αν θες, να μάθεις πως περνώ,κάνε τον κόπο κι έλαμήπως, γλιτώσεις το κορμί,πού έφερες στη τρέλα.

Μου έκλεψες το αύριοτο πριν το χτες το τώραείναι η στιγμή που σμίξαμε,καταραμένη ώρα.

Νύφη σε φανταζόμουνα,στης Εκκλησιάς τη σκάλαμα είχε γράψει η μοίρα μας,για μας τους δύο άλλα.

Ανέ με δεις, μες στη βροχή,να στέκω μια στο τόσοΜη μου μιλήσεις,προσπαθώ το δάκρυ να σκοτώσω.

Το όνομα της.. Έλενα,αυτή που μου έχει κλέψεικαρδιά, μυαλό, αισθήματα,και θα με καταστρέψει.

Μες στη σιωπή το δάκρυ μουσταλιά σταλιά θ' αφήσωέρωτα ανεκπλήρωτε..πως να σε λησμονήσω;;;