Κάτσετε σεις, φεύγω εγώ,

Κι αν ξαναρθείς στην πόρτα μου,να κάνεις πως λυπάσαι,ψιλά στα χέρια να κρατάς,σαν τη ζητιάνα να 'σαι.

Μπροστά γκρεμός και πίσω μου,καμένη γη αφήνεις,στο τέλος που μας διάλεξες,να δω τι θ' απογίνεις.

Αν θες, να μάθεις πως περνώ,κάνε τον κόπο κι έλαμήπως, γλιτώσεις το κορμί,πού έφερες στη τρέλα.

Του έρωτα σου αποθυμιά,με πιάνει μια στο τόσο,τον χωρισμό σου δύναμη,δεν βρήκα να σκοτώσω.

Με τη σιωπή, σου φώναζα,πόνους πολλούς κρατούσα,και με τα μάτια μου τα δυο,πριν φύγεις, σου μιλούσα.

Τι την ενοιάζουν τα όνειρα,που 'χα για κείνη κτίσει;Τα έθαψα στη γης βαθιά,μη τα ξαναγκρεμίσει.