Χωρισμός

Κι αν έχουν δει τα μάτια μου,μα αυτό μου φέρνει τρόμο,να 'σαι, κερά μου, αγκαλιά,με άλλον μες στον δρόμο.

Γελάς που τα τραγούδια μου,σου τραγουδούν τον πόνο,πως φαίνεται η αγάπη μου,δεν έσβησε στον χρόνο.

Του έρωτα σου αποθυμιά,με πιάνει μια στο τόσο,τον χωρισμό σου δύναμη,δεν βρήκα να σκοτώσω.

Όποια πληγή μου άφησες,εδά την κάνω στίχο,το έλεγες, για χάρη σου,μια μέρα θα πετύχω.

Έχω γεμίσει το κορμί,πληγές γεμάτο να 'ναι,τον χωρισμό μας σκάλισα,για πάντα να θυμάμαι.

Το τέλος που μας διάλεξες,αρχή για κάτι νέο,πόσο αστείο ακούγεται,αγάπη μου, τι λέω;

Μπορείς να γράφεις ό,τι θες,για όλο τον κόσμο μοίρα,μα 'γω, αυτή τη δύναμη,'πο πάνω σου την πήρα.

Μπροστά γκρεμός και πίσω μου,καμένη γη αφήνεις,στο τέλος που μας διάλεξες,να δω τι θ' απογίνεις.

Τι την ενοιάζουν τα όνειρα,που 'χα για κείνη κτίσει;Τα έθαψα στη γης βαθιά,μη τα ξαναγκρεμίσει.

Δεν σου ζητώ συγχώρεση,εράγισε το τζάμι,άμε να βρεις τι σου 'καμα,άλλος να σου τα κάμει.

Άκου πριν φύγεις να σου πω,τον πόθο μου τον έναν,πιο πάνω δεν αγάπησα,ποτέ μου και κανέναν.

Όταν κοιτώ στα μάτια σου,πολύ μου τη θυμίζεις,δεν είσαι αυτή που αγαπώ,απλά να το γνωρίζεις.

Τα χέρια μου το άνοιξαν,το μνήμα των ονείρων,κι είχα για σένα φτιάξει εγώ,τ’ άπειρα των απείρων.

Προδότης όποιος αγαπά,μα πίσω μαχαιρώνει,κι ό,τι στον άλλον έκανες,ο χρόνος στο πληρώνει.

Στάσου, πριν φύγεις μια στιγμή,να σου γυρίσω πίσω,πόνους, καημούς και κλάματα,κι ήσυχη θα σ’ αφήσω.

Κράτα μια θέση στην καρδιά,στον χρόνο μη με σβήσεις,μου είχες πει πως δε θα βρεις,πιο πάνω ν’ αγαπήσεις.

Γερά βαστώ στο φεύγα σου,κι ό,τι κακό κι αν είχες,κι άμα ρωτούν τι έγινε,κάνω πως δεν υπήρχες.

Έντυσα μαύρα το κορμί,και άρχισα να σκάβω,τα όνειρα που σου ’φτιαχνα,στο φεύγα σου να θάβω.