Έντυσα μαύρα το κορμί,

Μία κλωστή αφήσανε,τα όμορφα σου ρούχα,κι 'ναι η ομορφότερη,μία κλωστή απού'χα.

Γερά βαστώ στο φεύγα σου,κι ό,τι κακό κι αν είχες,κι άμα ρωτούν τι έγινε,κάνω πως δεν υπήρχες.

Στο φεύγα σου, τα μάτια μουσταμάτησαν να κλαίνε,ήσουν η ρίζα του κακού,αγάπη μου, που λένε.

Στου εγωισμού σου τη φωτιά,θα βγω να περπατήσω,να δεις κι αλλού εγωισμό,μήπως και κάνεις πίσω.

Δε γράφω να ’μαι ποιητής,δε γράφω να σ’ αρέσει,γράφω γιατί αφήσαμε,τα όνειρα στη μέση.

Αφού λοιπόν τελειώσαμε,τίποτα μην αφήσεις,πριν φύγεις την ανάσα μου,πάρ' την κι αυτή, επίσης.