Κι αν έχουν δει τα μάτια μου,

Του έρωτα σου αποθυμιά,με πιάνει μια στο τόσο,τον χωρισμό σου δύναμη,δεν βρήκα να σκοτώσω.

Εξέχασα, και σου ζητώ,μια δεύτερη ευκαιρία,εγώ, που ήσουν τίποτακαι σε ‘κάνα κυρία.

Πάνω σου ανεξίτηλος,θα μείνω μες στον χρόνο,ότι χαρά κι αν ακουμπάς,να στη γεμίζω πόνο.

Η μοίρα μας μου φαίνεται,καράβι που βουλιάζει,προσπάθησα, δεν βάσταξε,κερά μου, δεν πειράζει.

Στο φεύγα σου, τα μάτια μουσταμάτησαν να κλαίνε,ήσουν η ρίζα του κακού,αγάπη μου, που λένε.

Ανάθεμα τα μάτια σου,ομορφοκοπελιά μου,και έκαψαν στο φεύγα σου,όλα τα όνειρα μου.