Χωρισμός

Αν με δεις σαν τον τρωζόκερά μου να πηγαίνω,στον έρωτα σου έσφαλα,και το καταλαβαίνω.

Βασανισμός ανείπωτος,του χωρισμού τ’ αντίο,κλάμα, καημό και οδυρμό,σέρνω και για τους δύο.

Πάνω σου ανεξίτηλος,θα μείνω μες στον χρόνο,ότι χαρά κι αν ακουμπάς,να στη γεμίζω πόνο.

Αφήσαμε έναν έρωτα,κάποτε εμείς, Αλέξη,γύρνα και πάρε με αγκαλιά,χωρίς να πούμε λέξη.

Πριν το ζητήσεις στο ’δινα,εσύ όμως αντιθέτως,ουδείς αχαριστότεροςτου ευεργετηθέντος.

Η μοίρα μας μου φαίνεται,καράβι που βουλιάζει,προσπάθησα, δεν βάσταξε,κερά μου, δεν πειράζει.

Μα αν αρνηθεί φεγγάρι μου,να 'χει σκοτάδια πες της,μπόρες πολλές και κλάματα,στις μαύρες συννεφιές της.

Στον πόνο που μου άφησες,στο τραύμα της ψυχής μου,ορκίζομαι, θα εκδικηθώ,στο λόγο της τιμής μου.

Απ' όταν εχωρίσαμε,πράμα δεν έχω άλλο,λίγες χαρές, δεν έσβησαν,ποτέ σεβντά μεγάλο.

Με τη σιωπή, σου φώναζα,πόνους πολλούς κρατούσα,και με τα μάτια μου τα δυο,πριν φύγεις, σου μιλούσα.

Μέσα σε φίλους είμαστε,δείχνω πως δε με νοιάζει,τελειώσαμε, τι θες εδώ,μ' άλλον να σ' αγκαλιάζει;

Κάτσετε σεις, φεύγω εγώ,δε θέλω να απορήσεις,εκτός κι αν θέλεις φίλο σου,σ' αυτόν να με συστήσεις.

Δεν τα κρατείς τα λόγια σου,τα έξω και τα μέσα,αυτό θα πει πως δε τιμάς,στιβάνια και τη μπέσα.

Αφού λοιπόν τελειώσαμε,τίποτα μην αφήσεις,πριν φύγεις την ανάσα μου,πάρ' την κι αυτή, επίσης.

Αυτά που ζήσαμε μαζί,ψάξε να βρεις σε χίλιους,φεγγάρια μες στα χέρια σου,δε θα ξανά 'χεις κι ήλιους.

Δε με φοβίζει ο χωρισμός,ό,τι πονά τ' αντέχω,μα με πονά να σε θωρώ,φως μου, κι να μη σ' έχω.

Όρκους να δίνεις αν μπορείς,εσύ να τους κρατήσεις,αλλιώς θα έρθει η στιγμήγια να μετανοήσεις.

Στου εγωισμού σου τη φωτιά,θα βγω να περπατήσω,να δεις κι αλλού εγωισμό,μήπως και κάνεις πίσω.