Γερά βαστώ στο φεύγα σου,

Φουρτουνιασμένο μου μυαλό,τι θες ξανά μαζί της;ένα σκουπίδι ήσουνα,σου είπε στη ζωή της.

Κάτσετε σεις, φεύγω εγώ,δε θέλω να απορήσεις,εκτός κι αν θέλεις φίλο σου,σ' αυτόν να με συστήσεις.

Δεν λιάζει απ’ όταν έφυγες,μόνο βροχές και κρύο,και κολλημένο το μυαλό,μες στο δικό σου αντίο.

Στου εγωισμού σου τη φωτιά,θα βγω να περπατήσω,να δεις κι αλλού εγωισμό,μήπως και κάνεις πίσω.

Έπρεπε να το κάτεχα,πως ήσουν ένα ψέμα,που ’χες παμπόνηρο μυαλόκαι του διαβόλου βλέμμα.

Ήμουν ανθός της λεμονιάς,κι 'χα νερό κι ανθούσα,και 'φυγες και μαράθηκεο ανθός, μαυρομαλλούσα.