Το τέλος που μας διάλεξες,

Έχω γεμίσει το κορμί,πληγές γεμάτο να 'ναι,τον χωρισμό μας σκάλισα,για πάντα να θυμάμαι.

Δεν λιάζει απ’ όταν έφυγες,μόνο βροχές και κρύο,και κολλημένο το μυαλό,μες στο δικό σου αντίο.

Πήγα να βρω στο λεξικότη λέξη «αχαριστία»,κι 'χε δικιά σου να γελάς,μία φωτογραφία.

Ζητώ σου ξεκαθάρισμα,να ξέρω τι μου μένει,πες μου, δική μου θα γενείς,ή θα γενείς μια ξένη;

Μπορεί όλα να τέλειωσαν,μα δε θα λησμονήσω,παλιές στιγμές που ζήσαμε,για πάντα θα κρατήσω.

Η υπομονή μου στέρεψε,αξιοπρέπειά μου,δεν ήθελε και δεν θα ’ρθει,ποτέ στην αγκαλιά μου.