Προδότης όποιος αγαπά,

Απ' όταν εχωρίσαμε,πράμα δεν έχω άλλο,λίγες χαρές, δεν έσβησαν,ποτέ σεβντά μεγάλο.

Ανάθεμα τα μάτια σου,ομορφοκοπελιά μου,και έκαψαν στο φεύγα σου,όλα τα όνειρα μου.

Όλα αυτά που ζήσαμε,έμοιαζαν συναυλία,μπαλάντα μοιάζει ερωτική,με φόντο τη Γαλλία.

Δεν τα κρατείς τα λόγια σου,τα έξω και τα μέσα,αυτό θα πει πως δε τιμάς,στιβάνια και τη μπέσα.

Πήγα να βρω στο λεξικότη λέξη «αχαριστία»,κι 'χε δικιά σου να γελάς,μία φωτογραφία.

Στάσου, πριν φύγεις μια στιγμή,να σου γυρίσω πίσω,πόνους, καημούς και κλάματα,κι ήσυχη θα σ’ αφήσω.