Τι την ενοιάζουν τα όνειρα,

Μπορεί όλα να τέλειωσαν,μα δε θα λησμονήσω,παλιές στιγμές που ζήσαμε,για πάντα θα κρατήσω.

Αν με δεις σαν τον τρωζόκερά μου να πηγαίνω,στον έρωτα σου έσφαλα,και το καταλαβαίνω.

Δε γράφω να ’μαι ποιητής,δε γράφω να σ’ αρέσει,γράφω γιατί αφήσαμε,τα όνειρα στη μέση.

Καλιά να ήμουν δίπλα σου,στης Σταύρωσης την ώρα,παρά να ζω να τη θωρώ,μ’ άλλον, Χριστέ μου, τώρα.

Μακάβρια τα ευρήματα,θα πούνε στις ειδήσεις,πάρε να πεις πως ξέχασες,εσύ να μ' αγαπήσεις.

Δεν λιάζει απ’ όταν έφυγες,μόνο βροχές και κρύο,και κολλημένο το μυαλό,μες στο δικό σου αντίο.