Μπροστά γκρεμός και πίσω μου,

Έντυσα μαύρα το κορμί,και άρχισα να σκάβω,τα όνειρα που σου ’φτιαχνα,στο φεύγα σου να θάβω.

Μέσα στα μάτια μου σιωπή,κενό στο κάθε βλέμμα,σαν τον νεκρό κατάντησα,στ’ αγάπης σου το ψέμα.

Όρκους να δίνεις αν μπορείς,εσύ να τους κρατήσεις,αλλιώς θα έρθει η στιγμήγια να μετανοήσεις.

Όλα αυτά που ζήσαμε,έμοιαζαν συναυλία,μπαλάντα μοιάζει ερωτική,με φόντο τη Γαλλία.

Στης μοναξιάς σου την πληγή,που άφησες στον χρόνο,κατέστρεψες μου το κορμίκι άρχισα δα να λιώνω.

Είναι ο καημός του φεύγα σουθάνατος που τρομάζει,ότι μπορεί να 'ρθει μια εποχή,άλλη να σ' αγκαλιάζει.