Δε με φοβίζει ο χωρισμός,

Ήμουν ανθός της λεμονιάς,κι 'χα νερό κι ανθούσα,και 'φυγες και μαράθηκεο ανθός, μαυρομαλλούσα.

Μπροστά γκρεμός και πίσω μου,καμένη γη αφήνεις,στο τέλος που μας διάλεξες,να δω τι θ' απογίνεις.

Στον πόνο που μου άφησες,στο τραύμα της ψυχής μου,ορκίζομαι, θα εκδικηθώ,στο λόγο της τιμής μου.

Με τη σιωπή, σου φώναζα,πόνους πολλούς κρατούσα,και με τα μάτια μου τα δυο,πριν φύγεις, σου μιλούσα.

Τι την ενοιάζουν τα όνειρα,που 'χα για κείνη κτίσει;Τα έθαψα στη γης βαθιά,μη τα ξαναγκρεμίσει.

Στης μοναξιάς σου την πληγή,που άφησες στον χρόνο,κατέστρεψες μου το κορμίκι άρχισα δα να λιώνω.