Τον λυπημένο άνθρωπο,

Ω το ρημάδι για μυαλό,άρχισε εδά να καίει,στ’ αθιβολής σου το καημό,και ντάκαρε να κλαίει.

Το όνομα της.. Έλενα,αυτή που μου έχει κλέψεικαρδιά, μυαλό, αισθήματα,και θα με καταστρέψει.

Στην καταχνιά γεννήθηκα,το μαύρο της μου μοιάζει,είναι το χρώμα του καημού,και στην καρδιά ταιριάζει.

Στέκω να δω να έρχεσαι,εσύ φθινόπωρό μου,στα πρωτοβρόχια να κρυφτεί,το δάκρυ το δικό μου.

Μπερδεύουνε τα δάκρυα,με της βροχής τις στάλες,και σβήνουνε τη φλόγα μου,στείλε Θεέ μου κι άλλες.

Δεν ξαναγράφω για έρωτες,για αγάπες και λουλούδια,μόνο για πόνο θα μιλώ,και πένθιμα τραγούδια.