Δεν σκότωσα τους δαίμονες,

Μέχρι το τέλος προσπαθώ,δε με λυγά κανείς τους,με κάνουν δυνατότερο,γι' αυτό Θεέ μου ζήστους.

Τη μοίρα γράφω μόνος μου,τα πεπρωμένα θα έρθουν,όμως, για κείνα άνιση,η μάχη που θα έχουν.

Τιμή, αντρεία, λεβεντιά,μες στην ψυχή χωμένα,να πολεμώ της μοίρας μου,τα μαύρα πεπρωμένα.

Ότι κι αν φέρει η ζωή,καθόλου δε με νοιάζει,έχω τον γιο μου δίπλα μου,αυτόν να μ' αγκαλιάζει.

Η μαντινάδα θα γραφτεί,μ’ ό,τι στο νου μου έχω,γι’ αυτό τις λέξεις πριν τις πω,κερά μου, τις προσέχω.

Μπορεί να φύγω, να χαθώ,να μπω βαθιά στο χώμα,μα να θυμάσαι οι στίχοι μου,θα λεν «Μα Ζω ακόμα».