Κάθε πρωί νέα αρχή,

Ψηλά κοιτώ, στον ουρανό,και το μιλώ τ' αέρα,δώσε και μένα μια χαρά,ουράνιε πατέρα.

Θα δεις λοιπόν τι ήμουνα,όταν σε τρων’ οι πόνοι,κι όλο αυτό που ζήσαμε,δεν σβήνουνε οι χρόνοι.

Μες στα νερά τ’ Αχέροντα,με Χάρο για βαρκάρη,μοιρολογάς με κλάματα,«μου ’φυγε, που να πάρει».

Δε σας ξεχνώ ούτε λεπτό,Τάσο κι εσένα Φάνη,κι ας φύγατε, η σκέψη σαςμόνο καλό μου κάνει.

Μπορεί να μένω σιωπηλός,μέσα σε τόσο πόνο,μα είμαι άνθρωπος κι εγώ,αγάπη μου και λιώνω.

Μέσα στους πόνους σ’ έμαθα,κορμί μου, να πηγαίνεις,γι’ αυτό στον πόνο δε λυγάς,κι όρθιο πάντα μένεις.