Μπορώ εγώ; Μπορείς κι εσύ,

'Όλοι 'ναι ίδιοι στη ζωή,ψεύτικοι και ρουφιάνοι,δυο μέτρα ο καθένας τους,μα 'ναι μπροστά μου νάνοι.

Έχω αξία, λεβεντιά,τιμή μα και καμάρι,και μόνο θάνατος μπορεί,'πο μένα να τα πάρει.

Μέσα στον κόσμο το κακό,το μόνο μου το κέφι,να έχω κόσμο π’ αγαπώ,και εσένα εδώ, ξαδέρφη.

Όποιος σε βλέπει να γελάς,μόνο χαρά γεμίζει,το γέλιο σου Στυλιάννα μου,απ’ τσ’ άλλες ξεχωρίζει.

Ανέ με δεις γονατιστό,δε θέλω να απορήσειςφόρα θα πάρω κι όρθιο,ξανά θα μ' αντικρίσεις.

Αυτό που κάνω άπειρο,στον χρόνο δεν τελειώνει,θα γράφω μια, ή δυο, ή τρεις,κάθε που ξημερώνει.