Διάφορες

Τη μοίρα γράφω μόνος μου,τα πεπρωμένα θα έρθουν,όμως, για κείνα άνιση,η μάχη που θα έχουν.

Δυο λέξεις έχουν χαραχτεί,για πάντα στην καρδιά μου,κι ήταν η πρώτη σου φορά,που φώναξες «μπαμπά μου».

Ότι καλύτερο μπορώ,για τα παιδιά μου κάνω,γιατί είν' αυτά που πίσω μου,θα αφήσω όταν πεθάνω.

Χτύπα με μοίρα, χτύπα με,μα αν δεις να κάνω πίσω,ήρθε η ώρα μοίρα μου,εγώ να σε διαλύσω.

Μπορώ εγώ; Μπορείς κι εσύ,γι' αυτό μη σταματήσεις,τα άγχη και τους δαίμονες,μπορείς να τους νικήσεις.

Δεν σκότωσα τους δαίμονες,κατάπια την ψυχή τους,στα ίσια τους γονάτισα,και γέλαγα μαζί τους.

Μάνια και μάνα σύνωμα,ταιριάζουν σαν μια λέξη,αλίμονο σ' όποιον μπορεί,με 'να απ' τα δυο να παίξει.

Αγιά Βαρβάρα χαίρομαι,όταν κερί σ' ανάβω,όλοι οι πόνοι φεύγουνεχωρίς να καταλάβω.

Ξετελεμένο αν με δεις,να σέρνομαι μπροστά σου,μπορείς να πεις πως νίκησες,όμως, κερά μου, ξα σου.

Ό,τι κι αν βάλω στο μυαλό,να ξέρεις θα πετύχω,φόρα θα παίρνω με μπουνιές,να ξετρυπώ τον τοίχο.

Είμαι περήφανος πολύ,για να τα παρατήσω,δεν έμαθα τι πάει να πει,μωρό μου, κάνω πίσω.

Ότι κι αν φέρει η ζωή,καθόλου δε με νοιάζει,έχω τον γιο μου δίπλα μου,αυτόν να μ' αγκαλιάζει.

Περνούν τα χρόνια, χάνονται,μα πρόσεχε μη σβήσεις,τα παιδικά σου όνειρα,κι αυτές τις αναμνήσεις.

Σε όλη τη γη, χρόνια πολλά,σήμερα που γιορτάζει,μια Μάνα που 'χει δύναμηκι όλους μας αγκαλιάζει.

Μέχρι το τέλος προσπαθώ,δε με λυγά κανείς τους,με κάνουν δυνατότερο,γι' αυτό Θεέ μου ζήστους.

Πλούσιος να γινόμουνα,Θεέ μου για μία μέρα,σπίτια, χρυσά και χρήματα,να 'δινα του αέρα.

'Όλοι 'ναι ίδιοι στη ζωή,ψεύτικοι και ρουφιάνοι,δυο μέτρα ο καθένας τους,μα 'ναι μπροστά μου νάνοι.

Ανέ με δεις γονατιστό,δε θέλω να απορήσειςφόρα θα πάρω κι όρθιο,ξανά θα μ' αντικρίσεις.