Ότι καλύτερο μπορώ,

Πλούσιος να γινόμουνα,Θεέ μου για μία μέρα,σπίτια, χρυσά και χρήματα,να 'δινα του αέρα.

Έχω αξία, λεβεντιά,τιμή μα και καμάρι,και μόνο θάνατος μπορεί,'πο μένα να τα πάρει.

Μια προδοσία η ζωή,όπου και να κοιτάξειςάφησε πίσω τους κακούς,αν θες μπροστά να φτάξεις.

Είν’ η ζωή μια θάλασσα,με κύματα μεγάλα,κι ώσπου να βγεις απ’ τον βυθό,σε ’χουν σκεπάσει κι άλλα.

Όποιος σε βλέπει να γελάς,μόνο χαρά γεμίζει,το γέλιο σου Στυλιάννα μου,απ’ τσ’ άλλες ξεχωρίζει.

Όποιον κι αν εχθρεύεται,να ξέρεις θα μετρήσω,ποτέ μου δεν το γνώρισα,τι πά' να πει το πίσω.