Τη μοίρα γράφω μόνος μου,

Αγιά Βαρβάρα χαίρομαι,όταν κερί σ' ανάβω,όλοι οι πόνοι φεύγουνεχωρίς να καταλάβω.

Μέσα στον κόσμο το κακό,το μόνο μου το κέφι,να έχω κόσμο π’ αγαπώ,και εσένα εδώ, ξαδέρφη.

Είμαι περήφανος πολύ,για να τα παρατήσω,δεν έμαθα τι πάει να πει,μωρό μου, κάνω πίσω.

Πως να χωρέσουν στα γραπτά,αυτό που βλέπω Θεέ μου,όλες οι λέξεις φτωχικές,και κακοφαίνεται μου.

Ότι καλύτερο μπορώ,για τα παιδιά μου κάνω,γιατί είν' αυτά που πίσω μου,θα αφήσω όταν πεθάνω.

Ρουφιάνο δεν φοβήθηκα,κι ας μου ’κανε τον λύκο,όλοι τους είναι τίποτα,μηδέν εις το πηλίκο.