Μάνια και μάνα σύνωμα,

Αυτό που κάνω άπειρο,στον χρόνο δεν τελειώνει,θα γράφω μια, ή δυο, ή τρεις,κάθε που ξημερώνει.

Όλοι μπορεί να φύγουνε,αν κάπου έχεις μπλέξει,εκτός τη μάνα π’ αγαπά,χωρίς να πει μια λέξη.

Αγιά Βαρβάρα χαίρομαι,όταν κερί σ' ανάβω,όλοι οι πόνοι φεύγουνεχωρίς να καταλάβω.

Αγάπη να 'χεις στη καρδιά,μ' αγάπη να βαδίζεις,αγάπη δίδαξε ο Χριστός,μ' αγάπη να πορίζεις.

Σαν σήμερα ξεπρόβαλε,το πρώτο μου το κλάμα,κι έτσι κυλάει η ζωή,χωρίς «μπορεί» και «άμα».

Ανέ με δεις γονατιστό,δε θέλω να απορήσειςφόρα θα πάρω κι όρθιο,ξανά θα μ' αντικρίσεις.