Διάφορες

Θεέ μου, δώσ' μου δυο λεπτά,μόνο, πριν μπω στο χώμα,το πιο ωραίο στίχο μου,δεν τση 'γραψα ακόμα.

Ο κολλητός είν’ αδερφός,καλλιά κι απ’ αδερφό σου,τον κολλητό στα δύσκολα,θα έχεις στο πλευρό σου.

Όπου κι αν πάει ο Πανάης,ο τόπος μόνο λιάζει,γιατί χαρά απ’ τα μάτια του,σ’ όλο τον κόσμο βγάζει.

Έχω αξία, λεβεντιά,τιμή μα και καμάρι,και μόνο θάνατος μπορεί,'πο μένα να τα πάρει.

Έναν άντρα θα αγαπώ,και θα 'χω στην καρδιά μου,και μαντινάδα θα γραφτεί,για σένα 'νε, μπαμπά μου.

Πως να χωρέσουν στα γραπτά,αυτό που βλέπω Θεέ μου,όλες οι λέξεις φτωχικές,και κακοφαίνεται μου.

Όποιον κι αν εχθρεύεται,να ξέρεις θα μετρήσω,ποτέ μου δεν το γνώρισα,τι πά' να πει το πίσω.

Τρία παιδιά, μία ψυχή,κι ένα παρεάκι,Φλασκούρη έχει, Σοσονή,μα και τον Παντελάκη.

Ό,τι κι αν γίνει στη ζωή,κατέχω το αλαβάρι,κι έτσι αντέχω τσι καημούς,και τση καρδιάς τα βάρη.

Μπορεί να φύγω, να χαθώ,να μπω βαθιά στο χώμα,μα να θυμάσαι οι στίχοι μου,θα λεν «Μα Ζω ακόμα».

Ο αρχηγός είναι παρών,πάσα αρχή παυσάτω,ρουφιάνοι δε σας πέρασε,θα σας πατήσω κάτω.

Αγάπη να 'χεις στη καρδιά,μ' αγάπη να βαδίζεις,αγάπη δίδαξε ο Χριστός,μ' αγάπη να πορίζεις.

Μια πόρτα έχει η ζωή,μέσα της ήδη είσαι,ανοίγεις, μπαίνεις, προχωράς,κι όταν θα φύγεις κλείσε.

Στέλνει η μοίρα τους καημούς,μπας σηκωθώ και φύγω,μα είμαι τρελός, στα χέρια μου,τους πιάνω και τους πνίγω.

Σαν σήμερα ξεπρόβαλε,το πρώτο μου το κλάμα,κι έτσι κυλάει η ζωή,χωρίς «μπορεί» και «άμα».

Σαν σήμερα την ένιωσα,την πρώτη μου ανάσα,θα πολεμώ μέχρι να βγει,και να βρεθώ στην κάσα.

Δεν τη φοβάμαι τη ζωή,και θα το δεις στην πράξη,κι ο θάνατος μου δύσκολα,μπορεί να με τρομάξει.

Τη μοίρα γράφω μόνος μου,τα πεπρωμένα θα έρθουν,όμως, για κείνα άνιση,η μάχη που θα έχουν.