Αγάπη

Είμαι κεράκι άσβηστο,στ’ αγάπης της τα πάθη,να δει τη φλόγα του σεβντά,να βρει τον δρόμο να ’ρθει.

Είσαι αυγή στο σούρουποστο τέλος η αρχή μου,Είσαι σεβντάς, είσαι καημός,τα πάντα στη ζωή μου.

Γύρνα να πάρουνε φωτιά,στη γειτονιά μου όλα,στην κάψα αυτή του έρωτα,μη με αφήσεις βιόλα.

Τα πάντα μου, της χάρισα,φεγγάρι αν θυμάσαι,τρέξε και πες της "σ' αγαπώ"να πάψεις να λυπάσαι.

Μπορεί να είσαι μακριά,σ’ άλλο πλανήτη να ’σαι,όμως τη σκέψη δίπλα σου,στέλνω να μη φοβάσαι.

Αν ξεχαστείς, για μια στιγμή,και μ' αγαπήσεις, φως μου,έλα εδώ στο σπίτι μας,κι ό,τι λατρεύω, δώσ' μου.

Φυσά πολύ και ο βοριάς,από το τζάμι μπαίνει,στέκω, να δω να έρχεσαι,το μόνο που μου μένει.

Ήρθες ξανά σαν όνειρο,την ώρα που κοιμόμουν,και όσες στιγμές περάσαμε,δίπλα μου εδά ξαπλώνουν.

Μες στη συνείδηση πολλάμα χρέος έχω ένα,να μην αφήσω άνθρωπο,να σε πονέσει εσένα.

Μες στην αγάπη κολυμπώ,όμορφη κοπελιά μου,σε βλέπω και τροζένονταιόλα τα σωθικά μου.

Για πάντα, σου το φώναζα,μέχρι να μπω στο χώμα,όμως κι εκεί σε αγαπώ,πάντα και λίγο ακόμα.

Μαριάννα μου, το βλέμμα σου,έχει να κάψει κι άλλους,όσοι σε δουν σε βάζουνεστ' έρωτες τους μεγάλους.

Γράφω για το χατίρι σου,γράφω και ξανά γράφω,λέξεις πολλές και όνειρα,που μαζεμένα τα 'χω,

Η σκέψη μου συνέχειακοντά σου τριγυρνάεικι η ομορφιά σου την κρατάκαι πίσω δεν γυρνάει.

Η σκέψη μου συνέχεια,κοντά σου τριγυρίζει,γιατί τσ' αρέσει τ' άρωμα,που η σκέψη σου μυρίζει.

Με τ' άρωμά σου χάνομαιστον έρωτα τη ζάλη,κι ας ξέρω δε μ' αγάπησες,σε θέλω τόσο πάλι.

Σαν το κεράκι έλιωσα,για σένα εγώ, καλή μου,είσαι και θα 'σαι μια ζωήγια μένα το γιαβρί μου.

Μπροστά γκρεμός, κι η σκέψη μουπάλι παιχνίδια κάνει,«πέσε», φωνάζει δυνατά,«δε σ' αγαπάει, φτάνει».