#τομαντινάδακι

Είσαι το φως στη σκοτεινιά,στα σωθικά πνοή μου,είσαι το τέλος κι η αρχή,στην ίδια τη ζωή μου.

Ζητώ σου ξεκαθάρισμα,να ξέρω τι μου μένει,πες μου, δική μου θα γενείς,ή θα γενείς μια ξένη;

Πρώτη του Οκτώβρη σήμερα,για μένα άλλη μια μέρα,αφού ’σαι αλλού και δύσκολα,θα πούμε «καλημέρα».

Φουρτουνιασμένο μου μυαλό,τι θες ξανά μαζί της;ένα σκουπίδι ήσουνα,σου είπε στη ζωή της.

Πού να το πω και ποιος μπορεί,Θεέ μου, να πιστέψει,πως μαραζώνει το κορμί,όποτε 'ρθει στη σκέψη.

Κάθε πρωί σ’ αναζητώ,με το που φέξει μέρα,όλες οι έννοιες παρελθόν,για μια σου καλημέρα.

Σπάω τον ήχο της σιωπής,φως μου, γιατί τρομάζω,και τ’ όνομά σου με λυγμούς,αγάπη μου, φωνάζω.

Τη βάπτισαν και τ’ όνομα,αυτής είναι Μαρία,να τη φυλάει ο Χριστός,μαζί κι η Παναγία.

Ξάδερφε Νίκο, δύναμη,μόνος ποτέ δε θα ΄σαι,δίπλα σου και στον πόλεμο,θα ΄ρθω να μη φοβάσαι.

Τον ουρανό με χρώματα,για σένα θα στολίσω,μα αν μου πεις «και ρίξε τον»,θα τον εκαταλύσω.

Χωρίς εσένα δίπλα μου,το νόημα πιο θα 'ναι;να είμαι αλλού και να γελώόποτε σε θυμάμαι.

Μέσα στο σκότος, ήλιου φως,η τελευταία ελπίδα,είσαι στα μάτια μου τα δυο,ό,τι πιο ωραίο είδα.

Γιατί να φεύγει ο καιρός,χωρίς να σ' έχω πες μου,που είσαι εσύ το σήμερα,το αύριο το χτες μου.

Ξυπνώ και το χαμόγελοστα χείλη μου το φέρνεις,πολλοί το προσπαθήσανε,μα εσύ το καταφέρνεις.

Στη σκοτεινιά του κόσμου μας,και μέσα στην κακία,μόνο με σένα προχωρώ,γλυκιά μου Παναγία.

Σαν φάρος μες στη σκοτεινιά,κρατώ ακόμη φως μου,κι ας έχει γίνει θάλασσαγια σένα ο καημός μου.

Είν’ η ζωή μια θάλασσα,με κύματα μεγάλα,κι ώσπου να βγεις απ’ τον βυθό,σε ’χουν σκεπάσει κι άλλα.

Παραμυθένιε μου σεβντά,του φως μου, ηλιαχτίδα,είσαι το ομορφότερο,ξημέρωμα που είδα.