Τη βάπτισαν και τ’ όνομα,

Τη μοίρα γράφω μόνος μου,τα πεπρωμένα θα έρθουν,όμως, για κείνα άνιση,η μάχη που θα έχουν.

Η μαντινάδα θα γραφτεί,μ’ ό,τι στο νου μου έχω,γι’ αυτό τις λέξεις πριν τις πω,κερά μου, τις προσέχω.

Μη κρίνεις για να μη κριθείς,μη βλάψεις, μη σε βλάψουν,μόνο αγάπη να σκορπάς,κι όλα με μιας θα φτιάξουν.

Όποτε νιώθεις μοναξιά,ή φόβο στη ζωή σου,να με φωνάζεις να ’ρχομαι,να γιάνω την πληγή σου.

Είν’ η ζωή μια θάλασσα,με κύματα μεγάλα,κι ώσπου να βγεις απ’ τον βυθό,σε ’χουν σκεπάσει κι άλλα.

Σαν σήμερα ξεπρόβαλε,το πρώτο μου το κλάμα,κι έτσι κυλάει η ζωή,χωρίς «μπορεί» και «άμα».