Σπάω τον ήχο της σιωπής,

Κάθε πρωί νέα αρχή,μήπως και γιάνει ο πόνος,λένε καλύτερος γιατρός,είναι, κερά μου, ο χρόνος.

Ω το ρημάδι για μυαλό,άρχισε εδά να καίει,στ’ αθιβολής σου το καημό,και ντάκαρε να κλαίει.

Μέσα στη νύχτα κλάματα,πάλι στα μάτια τρέχουν,βάρα με, μοίρα, βάρα με,τα παλικάρια αντέχουν.

Θα δεις λοιπόν τι ήμουνα,όταν σε τρων’ οι πόνοι,κι όλο αυτό που ζήσαμε,δεν σβήνουνε οι χρόνοι.

Ξάφνου αστράφτει που ’λιάζε,συννέφιασε στην ώρα,είπα τον πόνο τ’ουρανού,και το βγάλε σε μπόρα.

Μες στα νερά τ’ Αχέροντα,με Χάρο για βαρκάρη,μοιρολογάς με κλάματα,«μου ’φυγε, που να πάρει».