Είσαι το φως στη σκοτεινιά,

Μες στο χορό άλλη καμιά,με τα δικά σου ζάλα,την Κρήτη κι αν εγύρισα,δεν ξαναβρήκα άλλα.

Όλη η Κρήτη χαίρεται,στο πρώτο σου το ζάλο,βάνεις το κόσμο σε σεβντά,και πειρασμό μεγάλο.

Τα μάτια σου ξεκίνησα,φως μου, να ζωγραφίζω,με λέξεις κι όχι χρώματα,κάτι θα βγει, ελπίζω.

Τέτοια αγάπη στη ζωή,δεν έχει υπάρξει άλλη,όλη η ζωή μου πάνω σου,αγάπη μου, Μιχάλη.

Μες στη σιωπή το δάκρυ μουσταλιά σταλιά θ' αφήσωέρωτα ανεκπλήρωτε..πως να σε λησμονήσω;;;

Η σκέψη μου συνέχεια,κοντά σου τριγυρίζει,γιατί τσ' αρέσει τ' άρωμα,που η σκέψη σου μυρίζει.